Крещях на баскетболен мач толкова, че после с дни не можех да говоря. И усещането си заслужаваше.
После танцувах до сутринта, макар че не мога да танцувам. И не забелязвах хората около себе си, както и те мен.
Сега се опитвам да чета, да подреждам, да се организирам, а виждам само един плаж и усмивки на хора, които не съм виждала от 5 месеца. Дано не са се изгубили.
june
преди 2 дни
1 коментара:
всичко е различно, като да прескочиш от 20-та страница на 320-та. дано продължението не е като при книгите!
Публикуване на коментар